Hjlpau mr, ffli itt

gti lesandi. g skrifapistla. Lesendur eiga ekki a senda mr skrif snog tlast til a g birti au, hvorki af gmennskunni einni saman ea rum stum. g rek ekki fjlmiil. Saganer samtdlti skondin og kannski finnst fleirum a. En etta mun g aldrei gera aftur.

gu, gu … hrpai konan upp rvntingu sinni og grf hendurnar ofan skriuna og spyrnti vi ftum en allt kom fyrir ekki. Hn seig near og near, fylgdi skriunni sem elti yngdarafli. Hn kenndi til hndunum, rispaist hnjnum sem hn rsti a grjtskriunni sem frist hgt nr og nr brninni.

gu, gu, hrpai hn hrra en ur. Hn veinai.

J, svarai Gu.

Rddin kom a ofan, r regnrungnum skjunum. var engin rigning en egar Gu svarai ri um lei r eim nkvmlega ar sem konan barist vi a bjarga sr fr falli. egar liti er atburinn samhengi gti inn virst vera einhvers konar fruss. Rdd Gus hgi ekki skriunni en nokkrir steinar duttu fram af.

Hjlpau mr, hrpai konan v hn heyri ji, en geri sr lklega ekki grein fyrir v vi hvern hn var a tala v hn gat ekki liti upp. a hefi lti gagnast henni v Gu sst ekki. ar af leiandi var hann henni snilegur rtt eins og rddin hefi komi fr manni af holdi og bli. Svo er a allt anna ml hvort s sem er lfshttu s einhver hjlp v a sj ann sem hugsanlega getur komi til bjargar.

g hjlpa eim sem hjlpa sr sjlfir, svara Gu rlega, og ekki var a finna rdd hans a honum hefi brugi vi kall konunnar ea tti yfirvofandi lfshski hennar srstakrar athygli verur.

Hjlpau mr strax, pti n konan rvntingu sinni. Hjlpau mr, arna … ffli itt, btti hn svo vi, lti eitt lgra. Hefu fleiri veri vistaddir ennan fund vri allflestir eirri skoun a hn vissi alls ekki vi hvern hn vri a tala. Hlt a einhver maur vri okunni ea ofan vihamrannaog talai til hennar. Flestir myndu segja a svona tali maur ekki til Gusog ekki heldur ervieigandi a kalla verandi bjargvtt ffl. A minnsta kosti er a ekki hvetjandi en lklega setja fstir a fyrir sig singi augnabliksins.

n efa hefur Gu veri kallaur verri nfnum en ffl enda lt hann sr ekki brega vi uppnefni. Horfi bara niur gegnum skin til konunnar sem hlt a n vri nstum v llu loki.

Af hverju tti g a bjarga r? spuri Gu. Milljnir manna eru lfshttu va um alheiminn, allir arfnast hjlpar og sumir jafnvel meir en . Vri sj sund tta hundru og tlf manns bjarga myndi hver og einn eirra leggja meira til mannkynsins en . Og raunar munu allir leggja meira til lfsins, samflagsins og fjlskyldu sinnar en sem heimtar bjrgun og kallar bjrgunarmanninn ffl.

Steinn skrapp undan henni og hn pti af skelfingu. Hgri fturinn rann niur vispyrnulaus eftir steininum mean s vinstri var stugur v skrian hreyfist. Langt var ori milli hgri og vinstri ftar ogtti henni teygjangileg. Verra vara ekkert gagn var af handfestunum. egar hn kreisti hndum snum saman festist aeins sandur og grjt greipar hennar sem gagnaist henni jafn lti ea miki og hefi hn geymt hvort tveggja vsum snum.

Flttu r, veinai konan, g a falla.

Falli er ekki a versta … byrjai gu, en konan greip fram fyrir honum.

Httu essu … hjlpau mr … geru a … og eftir geturu skotist … um heiminn og hjlpa essum … arna sjtu sundum … sem eru lka httu. Byrjau hrna, kjkrai hn, nstum tkulna vonar v egar hr var komi sgu var hgri fturinn kominn fram bjargbrnina. Hn fann a.

Gu horfi rvntingafulla konuna sem stugt frist nr brninni. Hann velti v fyrir sr hvort hann tti a grpa inn atburarsina.

Nei. g velti v ekkert fyrir mr, segir Gu.

Skrifarinn httir a hamra lyklabori og ltur kringum sig. Enginn var nrri, Bna sefur sfanum, glugginn er lokaur.

Hann heyri rddina aftur: Mr fannst bara konan vera frekar kurteis og hrokafull mia vi astur.

Hall, er einhvern arna? sagi hann.

Um a m vissulega deila. ert einn en samtekki.

etta var sama rddin og sgunni sem hann var a skrifa. Hann vissi a bara einhvern veginn, skildi ekki af hverju. Ogrddin var hfi hans. Hn glumdi ekki, var mild, og raunar ljf eins og konaksglas gri stund, a er nsta glasi eftir v fyrsta. Enginn nema einn gat tt hana. Nema hann vri a vera eitthva skrtinn. Hvort tveggja var vissulegamgulegt.

hltur a hafa gert a anna vri ekki mannlegt, segirskrifarinn upphtt en hikandi.

Mundu, g er ekki mannlegur, segir Gu. Bara gulegur, btir hann vi. Skrifarinn veit a Gu brosir v brosi var bundi orunum, fylgdi eim. Hann fann a. etta var n annars bara gtlega skondinn oraleikur ekki vri hann frumlegur.

Frumlegt ea ekki, segir Gu inni hfi skrifarans. Vegir Gus eru rannsakanlegir, segir ekki svo?

J, en g veit ekkert um a, segir skrifarinn, hugsi. M vera a etta su einhver bibluleg or sem virka gfuleg en hafa ekkert innihald ea merkingu. Bara svo tal sem ltur manni la okkalega vel en hvetur ekki til neinnar hugsunar ea plingar. a er fullt af svona vellunarbkum llum tungumlum.

Rtt hj r, segir Gu, og virist dlti hugsi. A minnsta kosti finnst skrifaranum rddin gefa a til kynna, en hann s engan.

etta var annarsnokku gott hj r, segir Gu.

Skrifarinn grpur bk og fletti upp henni. tti henni fr sr og tk ara og flettir upp atriaoraskrnni og fann tilvitnunina.

Ahasegir skrifarinn, hrugur. g vissi a. etta er algengur mlshttur Biblunni. Og arna stendur lka a Gus dmar su leyndir. Allt er etta til ess a mata okkur, koma veg fyrir a vi efumst, leitum sannleikans. Allt sem tengist Gui a vera felum. Bara tvaldir eiga a skilja og svo vita eir ekkert frekar en vi hinir. etta er bara tal, merkingarlaust tal.

Alveg rtt hj r, segir Gu aftur. ert bara mannlegur, rtt eins og eir sem skrifuu etta.

Hva ttu vi? spuri skrifarinn opinmynntur. a varst sem sagir a vegir Gus vru rannsakanlegir.

a geri g ekki, mtmlti Gu, nema arna ur. spuri g ig. Ef manst a ekki getum vi alltaf endurteki etta.

Skrifarinn hugsai sig um. Hann horfi bkina fyrir framan sig og san skjinn. Hvenr skpunum hefur a gerst gjrvallri tilverunni a Gu deili vi mann, rkri vi hann. etta er alveg magna, hugsai hann.

J, j, segir Gu. Spuru bara.

Sko, Biblan …

J, hn er gmul. Margt gamalt er gott, anna ekki. Vri g hfundurinn mynd g vilja fra mislegt ntmahorf.

Hverjum dettur til dmis hug a hafa marga gui? segir skrifarinn, og ggglai boorin tu. Hann les upphtt: Ea taka sr fr sunnudgum? Ea drgja hr? Og svo er a etta: maur jn ea ernu. Ertu virkilega a mla me rlahaldi. Hver getur tt annan mann?

Allir menn eru frjlsir. dgum Mses var a ekki svoleiis, segir Gu.

Sem sagt samflagi var skipulagt og til a vihalda v urfti a ba til reglur sem

Hva me konuna sem var a falli komin? bjargair henni vegna ess a hafir hugsa um a. ll rk benda til ess. Hvers vegna a bjarga henni en ekki essum … Skrifarinn tk sr andartaks hl frammgripisnu og reyndi a muna fjldann sem Gu hafi nefnt nokkrum mntum ur.

Sj sund tta hundru og tlf manns, skaut Gu a skrifaranum.

J, g var nstum kominn me tluna. Og hva me alla hina sem du drottni snum eins og sagt er? Deyr flk virkilega n vegna?

Allir essir sj sund tta hundru og tlf mann lifa, eim var lka bjarga fr daua; eldsvoa, rs, nttruhamfrum, drukknun, umferaslysum, eiturslngum, matareitrun, sbirni, voaskoti og ru lka. g gti tali upp allt etta. J, sagt er a flk deyi mn vegna. Auvita er a tmur misskilningur. Flk deyr sjlft, algjrlega n minnar hjlpar.

Sem sagt bjargar essum sj sund tta hundru og tlf manns sem voru fremri henni Bnu af llu gjrvileika og byggilega eru enn fleiri sem eru henni fremri sem munu deyja. Hvers vegna?

Skrifarinn snr sr vi stlnum og horfir r litlu kompunni sinn og inn stofu ar sem Bna liggur endilng sfanum. Hn sefur. rreytt eftir fjallgnguna.

etta var bara einn af essum dgum, segir Gu, og brosir inni hfinu skrifaranum. Stundum gerir maur bara eitthva skiljanlegt sem skrist bara af stundinni, v stui sem maur er hverju sinni. etta var einhvers konar vibrag, rtt eins og egar grpur bolta sem kasta er til n ea ber fyrir ig hendurnar egar r er gna.

J, segir skrifarinn, og veltir orunum fyrir sr. Samt skil g ekki. Vegir gus eru rannsakanlegir, a sem er gulegt er fjarri v a lkjast mannlegri hugsun. Bna rennur fram af brninni, pir af tta, er viti snu fjr og hn fellur, fellur og fellur niur hlina fyrir nean. Veistu hvaa hrif etta hefur slarlf hennar? Falli sjlft? Hn arf a fara fallastreitumefer, ganga til slfrings og heimilislfi hj okkur verur lama langan tma.

Nei, nei. Lttu ekki svona, segir Gu. Lendingin var mjk og hn skaaist ekki …

Nei, ekki lkamlega. Andlega er hn algjrt flak, hrpai skrifarinn. a er ekkert grn a detta og halda a sasta stundin s upp runnin.

Bna bylti sr sfanum og reisir sig hlfa leiina upp en fell svo aftur niur n ess a opna augun.

Minn kri, segir Gu. Hn mun ekki muna eftir essu, allt er gleymt, allt er gott. Engin eftirkst.

En, en, en … Hn sagi mr alla slarsguna rtt an, egar hn kom heim. g var a skrifa hana niur egar greipst fram fyrir mr hrna an, arna blasu tv.

J, g hefi lklega ekki tt a skipta mr af skrifunum num. En etta er bara einn af essum dgum, eins og g sagi an. skiljanlegur, jafnvel mr. Stundum geri g svona og s sjaldnast eftir v. etta er eiginlega bara svolti tmstundargaman. Hvernig helduru a a s a vera nnum kafinn alla daga og eiga ekkert andartaks hl, f jafnvel ekki kaffipsu. Eitthva verur maur a f a gera svona fyrir utan skyldustrfin.

Skrifarinn velti fyrir hvernig hann tti a ora hugsun sna n ess a mga drottinn allsherjar …

tlar a segja a eftir allt saman s g bara dlti mannlegur. Ekki satt? Og Gu brosir aftur hfi skrifarans.

J, lklega. En mttir n oftar grpa inn hj okkur, essum mannlegu.

M vera. Passau ig stiganum leiinni niur, segir Gu, og hverfur r hfi mannsins.

Hvaa fjallgngu? spuri Bna, og horfi rannsakandi augunskrifaranum sptalanum. g hef ekki lengi fari fjll. Bull er etta r, asninn inn.

Vst frstu sasta sunnudag, fullyrti skrifarinn. sagi mr fr v. Lentir skriunni, rannst me henni fram af bjargbrninni, hrapair en lifir a af. sagist hafa lent mjklega. Og Gu bjargai r, g talai vi hann. g skrifai etta allt niur eftir r og honum.

hefur aldrei tr gu. N arftu bara gifs hausinn r, asni. Bna leit af skrifaranum og hjkrunarfringinn og sjkraliann sem settu hvert lagi af blautu gifsi vinstri ft skrifarans. eirttust ekki hafa heyrt neitt


Sasta frsla | Nsta frsla

Bta vi athugasemd

Ekki er lengur hgt a skrifa athugasemdir vi frsluna, ar sem tmamrk athugasemdir eru liin.

Innskrning

Ath. Vinsamlegast kveiki Javascript til a hefja innskrningu.

Hafu samband