Bloggfćrslur mánađarins, desember 2014

Ţannig er nú lífiđ bara nokkuđ indćlt ...

DSC_0365 Hornvík, Hvanndalur, Hćlavíkurbjarg, vetu - Version 2Ţú getur ekki vađiđ tvisvar í sömu ánni. Ţađ er alltaf nýtt vatn sem leikur um fćtur ţér.

Svo mun vera um vatniđ eins og Heraklítus sagđi í Grikklandi fyrir um 2500 árum. Og eins er ţađ međ vatniđ og tímann, hvort tveggja er alltaf nýtt sé rétt taliđ.

Ári ađ ljúka og nýtt ađ byrja. Ţetta nefnast oft tímamót og ćđi margir upphefjast rétt eins og ađ áramót hafi í för međ sér náttúrulegar breytingar. Svo er nú ekki. Hinn 1. janúar er litlu frábrugđinn 31. desember. Eini munurinn er talning tímans. Rétt eins og ţegar sekúnda verđur ađ annarri, mínúta mćtir ţeirri nćstu, klukkustundir rađast í tímanna safn og svo gerist međ daga, vikur, mánuđi og endanlega hvert ár.

Ţrátt fyrir óteljandi slík mót gerist ekkert í náttúrunni, ađ minnsta kosti ekkert sem viđ leikmenn greinum. Hún heldur ekki upp á neitt. Enn mun til dćmis leka hraun upp úr gatinu á flćđunum norđan Vatnajökuls, ekkert hlé né aukning verđur í tilefni dagsins. Engin uppstytta verđur í tilefni áramóta, himinninn mun ekki skjóta eldingum og ţeyta ţrumum. Sólin mun ekki gćgjast óvćnt fram úr skýjunum eđa hitastig dagsins breytast. Ekkert tekur tillit til tímans ţó svo ađ hann sé alls stađar allt um vefjandi. Náttúran er einfaldlega blind, miskunnarlaus og ópersónuleg. Allt fram streymir endalaust. Jafnvel dýrin skynja ekki nokkra breytingu nema hugsanlega fyrir tilstilli manna. Kýrnar tala ekki mannamál um áramót. Hvorki hundur né köttur tárast og óska hvorum öđrum gleđilegs árs.

Jafnvel klettarnir opnast ekki og huldufólkiđ syngur ekki messu í Tungustöpum landsins og óskasteinninn er týndur. 

Svona er ţetta nú gjörsamlega gerilsneytt og leiđinlegt ţegar litast er um međ gagnaugunum. 

Samfélag manna er hins vegar međ allt öđrum brag og ţar er lífiđ miklu bjartara en kuldaleg náttúran gefur tilefni til. Viđ njótum tímans, teljum hann, söfnum honum og geymum til upprifjunar. Dagsmótin eru raunveruleg. Viđ leggjumst til svefns ađ kvöldi dags og vöknum ađ morgni annars. Fyrr en varir fögnum viđ vikulokum og ţannig eru vikumótin nćr áţreifanleg. Svo er um mánađamótin, árstíđirnar og áramót.

Af tilefninu eru ávörpin eru lík og af tilfinningu veitt. Góđan dag, góđa helgi, til hamingju međ afmćđiđ, gleđileg jól, gleđilegt sumar ... og gleđilegt ár. Allt beinist ţetta ađ ţví sama, ađ viđ og allir ađrir getum glađst. Ţannig er lífiđ bara  okkuđ indćlt hvort sem viđ erum búsett hér á landi eđa annars stađar enda eiga flestir ţá ósk ćđsta ađ njóta lífsins međ sínu fólki. Eđa eins og Tómas Guđmundsson, skáld orđađi ţađ í ljóđinu „Ljóđ um unga konu frá Súdan“:

Samt dáđist ég enn meir ađ hinu, 
hve hjörtum mannanna svipar saman
í Súdan og Grímsnesinu.

Skrýtilegt er ţađ nú samt hversu fáir virđast gera sér grein fyrir einföldum sannindum.

Í takti viđ annađ fólk er ekki úr vegi ađ ég snýti mér, ţurrki tárin af hvörmum og manna mig upp í ađ óska lesendum mínum gleđilegs og ekki síst gćfuríks komandi árs. Svo held ég til ţess fólks sem ég unni mest. En fyrst ţetta:

Lítill drengur spurđi föđur sinn hvort Neró hefđi ekki veriđ slćmur mađur.

„Gerspilltur,“ svarađi fađir hans ...

Löngu síđar spurđi annar drengur föđur sinn hins sama.

„Ég veit ekki hvort hćgt er ađ segja ţađ,“ svarađi fađirinn. „Mađur má ekki dćma of hart. en ţví verđur ekki neitađ ađ hann fór oft miđur heppilega ađ ráđi sínu.“


Svartur mökkur af kertaljósunum í Fossvogskirkjugarđi

IMG_1379Norđan stilla er á höfuđborgarsvćđinu á fögrum ađfangadegi. Sólin hnígur til viđar kl. 15:36, tćplega mínútu síđar en í gćr. Ţannig lengist dagurinn smátt og smá nćstu sex mánuđina.

Ţúsundir nota tćkifćriđ og fara ađ leiđum ćttingja og vina, tendra á kertaljósum eđa leggja blóm á ţau. Ţetta er fallegur siđur og samkvćmt hefđinni fer ég í Fossvogskirkjugarđ innan skamms og kveiki á kerti á leiđi foreldra minna.

En ţađ sem okkur ţykir nú góđur siđur hefur sínar afleiđingar. Kertaljósin brenna og mynda dökkan reyk sem er raunar ekkert annađ en kolefni eđa koltvíildi. Ţetta gas, sem raunar er skađlítiđ, rennur í kuldastillunni niđur kirkjugarđshallann og út á Fossvog eins og glögglega má sjá á myndinni hér fyrir ofan.

Norđan andvarinn sveiflast til og leggur stundum í vestur og svartur kertareykurinn silast svo út voginn, nćr ţó aldrei yfir til Kópavogs. Eđa er ţađ útfalliđ sem dregur mökkinn međ sér í vesturátt?

Efri myndin var tekin klukkan 14:45 og sú síđari 15:05. á ţeirri neđri hefur mökkurinn gisnađ ađeins og núna ţegar ţetta er skrifađ er mengunin ekki eins áberandi og áđur. Og eftir ţví sem dimmir verđur fólk minna vart viđ hana.

IMG_1383


Ţrjú ţúsund jólakveđjur út í tómiđ

JólakveđjanÍ morgun gekk ég út á svalir, eins og ég geri jafnan árla á Ţorláksmessu, dró nokkrum sinnum djúpt andann og hrópađi síđan af öllum kröftum:

Sendi ćttingjum og vinum bestu óskir um gleđileg jól og heillaríkt nýtt ár. Ţakka allt á árinu sem er ađ líđa.

Svo beiđ ég í dálitla stund ţangađ til svörin bárust:

Já, sömuleiđis, gleđileg jól, kallađi einhver.

Haltu kjafti, helv... ţitt. Fók er ađ reyna ađ sofa hérna, öskrađi rámur kall.

Ha ..., kaseiru? hrópađi skrćk kona.

Hundur gelti, annar tók umsvifalaust undir og köttur mjálmađi.

Ég gekk inn í stofu, nennti ekki ađ hlusta á hundgá, jafnvel ţótt fyrr eđa síđar myndi hundur sonar míns, hann Fróđi (sko hundurinn heitir Fróđi ekki sonurinn) hugsanlega gelta, mér eđa einhverjum öđrum til ánćgju.

Engu ađ síđur velti ég ţví samt fyrir mér hvort ekki vćri skynsamlegra ađ senda jólakort eđa tölvupóst. Ţetta hef ég hins vegar gert á Ţorláksmessu frá ţví ég var barn og međ ţví sparađ mér ótrúlegar fjárhćđir í kaupum á jólakortum og frímerkjum.

Nú kann ábyggilega einhver ađ misskilja mig og halda ađ ég sé ađ gagnrýna ţann hálfra aldar gamla siđ ađ senda jólakveđjur á gufunni Ríkisútvarpsins.

Nei, nei, nei ... Ţví er nú víđsfjarri, en úr ţví ađ veriđ er ađ brydda upp á ţessu, man ég aldrei eftir ađ hafa heyrt jólakveđju til mín eđa ţeirra sem ég ţekki.

Nú má vel vera ađ enginn sendi mér jólakveđju í útvarpinu, sem í sjálfu sér er dálítiđ sorglegt. Hitt kann ţó ađ vera jafn líklegt ađ útilokađ sé ađ hlusta međ einbeittri athygli á ţrjú ţúsund jólakveđjur lesnar í belg og biđu í tvo daga samfleytt og ná ađ grípa ţá réttu. Ýmsum kann ađ finnast ţađ álíka sorglegt.

Fyrst veriđ er ađ misskilja viljandi tilganginn međ ţessum skrifum mínum vil ég nefna, í fullkominni vináttu, kurteisi og virđingu fyrir hefđum fólks, ţá stađreynd ađ ţađ er ábyggilega ódýrara og markvissara ađ hrópa kveđjur af svölunum en ađ borga Ríkisútvarpinu fyrir ađ lesa ţćr út í tómiđ.

Ţá hrekkur ţetta eflaust upp úr lesandanum:

En ţađ er svo gasalega jólalegt ađ hlusta á jólakveđjulesturinn á gufunni.

Já, ţví skal ég nú trúa. Ţađ er líka obbođslega jólalegt ađ tala til ţjóđarinnar úti á svölum á Ţorláksmessumorgni.

 


Stefán Ólafsson snýr stađreyndum Icesave málsins á haus

Bresk stjórnvöld sendu í gćr frá sér tilkynningu um ađ ţau hafi nú endurheimt um 85% af Icesave skuld Íslendinga, sem ţau lögđu út fyrir strax eftir hrun.

Stefnt er ađ ţví ađ skuldin verđi ađ fullu innheimt áriđ 2017, segir jafnframt í tilkynningunni (sjá hér).

Ţetta hljómar auđvitađ undarlega á Íslandi.

Íslendingar kusu tvisvar í ţjóđaratkvćđi gegn Icesave og töldu sig vera ađ hafna ţví ađ greiđa “skuldina”, enda vćri ţetta ekki skuld Íslands.

Síđan unnum viđ dómsmáliđ fyrir EFTA dómstólnum og ţar međ var stađfest ađ stjórnvöld bćru ekki ábyrgđ á málinu.

En ţrotabú gamla Landsbankans greiđir samt skuldina upp í topp, í gegnum nýja Landsbankann, sem er nćrri 100% í eigu íslenska ríkisins (okkar allra).

Ţannig skrifar Stefán Ólafsson, prófessor, í Pressubloggi ţann 19. desember 2014. Ég les stundum pistla hans en er oftar en ekki ósammála ţví hann er afar pólitískur, dregur jafnan taum Samfylkingarinnar og oftar en ekki finnst mér hann hafa rangt fyrir sér. Hins vegar er hann vel máli farin og rökfastur međ afbrigđum. 

Viđbrögđin viđ ofangreindum orđum Stefáns urđu hörđ í athugasemdadálknum sem fylgir blogginu, og segja má ađ hann hafi fengiđ ţađ óţvegiđ frá ţeim sem miklu betur ţekkja til um Icesave máliđ. Einna athyglisverđust voru ţó eftirfarandi orđ Gunnars Jóhannssonar, sem í raun endurspegla ţađ sem flestir gera athugasemdir viđ:

Stefán ţađ eru svona skrif frá ţér sem fćr mann til ađ efast um allt annađ sem ţú skrifar. Ađ ţú skulir ekki vera búinn ađ átta ţig útá hvađ icesave máliđ gekk er međ hreinum ólíkindum. Eđa ţá ađ ţú skulir skrifa svona ţvćlu gegn betri vitund. Veit ekki hvort er verra.

Svo ótrúlegt sem ţađ er virđist sem svo ađ Stefán og fleiri haldi ađ ţeir geti skákađ í ţví skjólinu ađ landsmenn séu búnir ađ gleyma ţví hvađ Icesaveg máliđ fjallađi um. Ţannig segir Stefán sjálfur í athugasemdadálknum:

Um 99% ţátttakenda í Icesave kosningunum héldu ađ ţeir vćru ađ greiđa um ađ borga eđa borga ekki Icesave kostnađinn, sem eigendur og stjórnendur Landsbankans fćrđu ţjóđarbúinu, međ tilraunum sínum til ađ bjarga eigin skinni.

Ţetta er svo ótrúleg fljótfćrnisleg fullyrđing ađ draga má einfaldlega í efa ađ Stefán Ólafsson viti hvađ hann er ađ segja. Bćtti ţetta ekki úr skák fyrir manninn í rökrćđunum. Raunar hrekst Stefán úr einu víginu í annađ og ţrátt fyrir allar sínar stađreyndavillur leyfir hann sér ekki ađ draga neitt í land heldur lemur höfđinu viđ steininn svo stórlega sér á upprunalegri fćrslu.

Sem betur fer er flestir ţess umkomnir ađ mynda sér sjálfstćđa skođun og byggja upp málefnaleg rök. Ţegar ríkisstjórn Jóhönnu Sigurđardóttur og Steingríms J. Sigfússonar ćtlađi ađ láta ríkissjóđ Íslands taka ábyrgđ á Icesave skuldinni birtust á sviđinu fjöldi fólks sem mótmćlti og kom međ skotheld rök gegn áformum ríkisstjórnarinnar. Ţetta voru til dćmis ţau sem mynduđu InDefence hópinn sem ađ öđrum ólöstuđum höfđu forystu í baráttunni gegn ríkisstjórninni.

Baráttan endađi auđvitađ međ ţví ađ ríkissjóđur tók enga ábyrgđ á skuldum Landsbankans og ţrotabú hans hefur síđan greitt upp forgangsskuldir hans eins og venjan er í gjaldţrotum. Skattfé almennings hefur ekki veriđ sett ađ veđi né heldur eignir ríkisins.

Í athugasemdadálknum segđi Ólafur Elíasson eftirfarandi:

Ţađ er leiđinlegt ađ ţurfa ađ benda á ađ ţetta er ţví miđur alrangt hjá Stefáni Ólafssyni.

Í Icesave samningunum áttum viđ ađ bera ábyrgđ á um 700 milljörđum sem Bretar og Hollendingar greiddu sínum sparifjáreigendum.

Ţessar vaxtagreiđslur Íslendinga af "láninu" hefđu aldrei veriđ samţykktar sem forgangskröfur í ţrotabúiđ. Ţađ lá fyrir alla tíđ. Ţetta var ekki umdeilt.

Ţessir 700 milljarđar áttu ađ bera 5.6% vexti. Ţađ liggur fyrir ađ ef samningurinn hefđi veriđ samţykktur stćđi ţessi "skuld" í á ţriđja hundrađ milljarđa í dag.

Eftirtektarvert er hvernig Stefán Ólafsson svarar. Hann er umsvifalaust kominn í vörn og í stađ ţess ađ svara Ólafi efnislega segir hann:

Ég geri alls ekki lítiđ úr baráttunni gegn Icesave. Hún var mikilvćg og sérstaklega framlag InDefence manna. Vaxtakostnađurinn var vissulega mikill ef hann hefđi falliđ á okkur. Svo má auđvitađ velta fyrir sér hvađ hefđi unnist efnahagslega ef máliđ hefđi leysts fyrr.

Guđmundi Má Ragnarssyni líst illa á skrif Stefáns og segir:

Ţessi pistill er eitt ţađ undarlegasta sem ég hef lesiđ um langa hríđ, hef ég ţó lesiđ sitthvađ sérstakt frá síđuhaldara. Skyldi ţjóđin ţurfa ađ lifa viđ ţađ í áratugi hér eftir ađ ţeir sem voru svo á rangri hillu upphaflega í ţessu vandrćđa máli skuli sífellt međ fimbulfambi reyna ađ koma ţví ađ hjá okkur ađ ţeir hafi samt eftir allt haft rétt fyrir sér?

Kunnir skrifarar í athugasemdadálkum létu bera á sér í umrćđunni og málefnalegar athugasemdir voru ekki miklar. Gott dćmi um slíkt er eftirfarandi sem Ómar Bjarki Kristjánsson, ritar:

Ţađ hefur nú ţegar sýnt sig ađ framganga öfga-hćgrimanna og annara rugludalla í umrćddu máli var óskynsamleg og óábyrg. Ţađ vćri ţó í lagi per se. Verstur er skađakostnađarklafinn sem hlýst af framsöllum, forseta og indefens. Sá skađakostnađarklafi leggst á herđar almennings sem mun ţurfa ađ bera hann talsvert lengi. Dómurinn sögulega yfir nei-sinnum er ţegar orđinn ţungur og í framtíđinni verđur hann strangur. Ţetta verđur tekiđ sem skólabókardćmi um lýđskrum og óábyrga pólitíska hegđun og jafnframt dćmi um hve slík pólitík er dýr.

Ofangreint rugl endurspeglar svo ótal marga sem hafa fyrir ţví ađ skrifa í athugasemdadálka en bćta engu viđ umrćđuna, hvorki rökum né upplýsingum. Ţannig er svo ótalmörgum einhver léttir ađ geta úđađ frá sér ógreinilegri hugsanaflćkju sem einna helst má flokkast međ ragni og bölvi.

Mikill ţrýstingur var á Stefán ađ vera málefnalegur en honum tókst ţađ ekki alltaf. Hann segir til dćmis í athugasemdadálknum:

Viđ erum síđan sammála um ađ 400 milljarđa undanţágan til Breta framhjá gjaldeyrishöftunum er sérstök og svo ţarf Landsbankinn okkar líka ađ greiđa "Landsbankabréfiđ" - hann fékk einungis lengri frest til ţess međ nýlegum samningum. Fyrir hvađ er sú greiđsla? Icesave hefur ţrátt fyrir allt valdiđ okkur miklu tjóni, ţó ţjóđin hafi unniđ bćđi ţjóđaratkvćđagreiđsluna og dómsmáliđ. Ţađ er sú mótsögn sem ég er einkum ađ skrifa um.

Ólafur Elíasson er alls ekki sammála Stefáni og segir í beinu framhaldi af ţessu:

Ţú spyrđ "fyrir hvađ er greiđslan" og vísar til Landsbankabréfsins.

Hún er fyrir ţćr eigur sem fluttar voru úr ţrotabúinu yfir í nýja Landsbankann. Ţannig eignađist íslenska ríkiđ eignir sem áđur tilheyrđu gamla banknanum (einkaađilum)

Ţađ var mat manna á ţeim tíma sem gengiđ var frá ţessu ađ ekki mćtti taka ţessi verđmćti úr gamla bankanum án ţess ađ einhver önnur greiđsla, (eignarhlutur í nýja bankanum eđa t.d. ţetta skuldabréf) kćmi sem greiđsla á móti eignaupptökunni.

Viđ erum ţannig međ ţessari 400 milljarđa greiđslu, ađ greiđa fyrir ţćr eigur sem viđ tókum yfir til okkar í nýja bankann, sem viđ eigum núna. (Eigur sem viđ áttum ekki áđur en eigum núna).

Ótrúlegt ef satt er, ađ Stefán skuli ekki hafa vitađ hvernig Landsbankabréfiđ var til komiđ. Og Stefán heldur áfram ađ berja höfđinu viđ steininn, reynir hvađ hann árangurslaust ađ rétta hallan hlut sinn í rökrćđunum um máliđ.

Í fyrirsögn greinar sinnar segir hann: „Viđ greiđum Icesave - međ bros á vör“. Vel má vera ađ Stefán Ólafsson brosi ţegar hann skrifar grein sem byggist á allt öđru en stađreyndum. Hitt er heiđskírt og öllum ljóst ađ íslenskir skattgreiđendur hafa ekki greitt krónu í skuldir vanskila gamla Landsbankans.

Sigurđur Hrafnkelsson skrifar eftirfarandi og slćr endanlega vopnin úr höndum Stefán Ólafssonar í ţessari rökrćđu:

Viđ skulum bara vitna beint í mat Seđlabankans af glćsilegri niđurstöđu Svavars [Gestssonar, formanns samninganefndar um Icesave I).
"Ţegar Icesave-samningarnir eru metnir er gert ráđ fyrir ađ í lok árs
2015 verđi búiđ ađ selja allar eignir gamla Landsbankans erlendis en ţá
verđi skuld íslenska ríkisins vegna samninganna 340 milljarđar króna"

http://sedlabanki.is/lisalib/getfile.aspx?itemid=7199

 

 

 

 

 

 

 


Náttúrupassinn er vondur skattur og óréttlátur

Fyrstu viđbrögđ viđ frumvarpi iđnađar- og viđskiptaráđherra um náttúrupassa hafa almennt veriđ gagnrýnin og tilfinningahlađin. Ţađ er skiljanlegt ađ frumvarpiđ veki sterk viđbrögđ, enda er gott ađgengi ađ íslenskri náttúru grundvallarmál fyrir flesta sem hér búa. Ađ ţví sögđu munu náttúruperlur áfram liggja undir skemmdum ef ekki verđur ráđist í breytingar á umgjörđ ferđamannastađa á Íslandi. Til ađ réttlćtanlegt sé ađ leggjast gegn hugmyndum um náttúrupassa ţurfa ţví ađrar betri tillögur ađ liggja fyrir.

Ţannig byrjar Frosti Ólafsson,framkvćmdastjóri Viđskiptaráđs Íslands, grein í Morgunblađ dagsins. Hann fellur í sömu gryfju og iđnađar- og viđskiptaráđherra, sem hefur lagt fram frumvarp um náttúrupassa á Alţingi. Bćđi gleyma íslenska einstaklingnum og raunar ţeim útlenda líka. Í árhundruđ hefur órofa sátt um frjálsar ferđir fólks um landiđ. Nú er hins vegar ćtlunin ađ hefta ţćr af fjárhagslegum ástćđum sem ţó eru einungis tilbúnar.

Framkvćmdastjórinn og ráđherrann líta alfariđ framhjá okkur sem ferđast um landiđ og tileinka sér ţann bođskap ađ umferđ megi skattleggja og halda uppi ţeirri viđbáru „ađ ţeir eigi ađ borga sem njóta“ eins og ráđherrann sagđi á fundi hjá félagi Sjálfstćđismanna um síđustu helgi. Almenningur er ekki spurđur, viđ fólkiđ sem ferđumst um landiđ erum ekki spurđ. Náttúrupassanum er slengt í andlit okkar rétt eins og ţegar síđasta ríkisstjórn ćtlađist til ađ almenningur í landinu greiddi skuldir Landsbankans, Icesave. Ţá eins og núna vorum viđ ekki spurđ.

Náttúrupassinn er viđbótarskattur. Íslendingar greiđa beina og óbeina skatta og útlendir ferđamenn greiđa óbeina. Tekjur ríkissjóđs af ferđalögum Íslendinga og útlendinga um landiđ eru gríđarlegir. Ráđherrann leggur upp međ ađ ríkissjóđur hafi ekki efni á ađ greiđa af ţessari aukningu tekna, ţá minnki framlög til heilbrigđis- og menntamála. Framkvćmdastjórinn virđist ekki heldur átta sig á tekjuaukningu ríkissjóđs vegna fjölgunar ferđamanna.

Niđurstađa beggja er ţví ađ skattleggja ferđir fólks um landiđ. Leggja gjald á ţá „sem njóta“, einhvers konar glápgjald. En augnablik. Ég sem ferđast um landiđ greiđi mína skatta, kaupi vöru og ţjónustu vegna ferđa minna og allt sem ég kaupi ber virđisaukaskatt. Síđan er ţađ boriđ á borđ fyrir mig ađ ég ţurfi ađ greiđa meira vegna ferđa minna. Ég ţurfi ađ borga skatt vegna ţess ađ útlent ferđafólk flykkist ađ Dettifossi, Ásbyrgi, Seljalandsfoss eđa Geysi.

Frosti, framkvćmdastjóri Viđskiptaráđs, gerir í grein sinni ekki mun á landsvćđum og stöđum. Vissulega er átrođningur ferđamanna á mörgum stöđum en hann er viđráđanlegur. Ţađ réttlćtir hins vegar ekki ađ taka gjöld af ferđamönnum sem leggja leiđ sína um landsvćđi. Hvađa réttlćti er til dćmis í ţví ađ rukka göngumann sem leggur leiđ sína yfir Fimmvörđuháls um ađgang ađ Skógafossi? Hvađa réttlćti er í ţví ađ göngumađur sé rukkađur vilji svo til ađ upphafs- eđa lokastađur göngunnar sé innan stađar sem er gjaldskyldur samkvćmt ákvörđun ráđherrans? Ţetta er eins og ađ sá sem gengur niđur Laugaveginn skuli greiđa gjald í strćtó af ţví ađ upphaf göngu hans er á Hlemmi og hún endar á Lćkjartorgi.

Svo virđist, samkvćmt grein framkvćmdastjórans, ađ hann vilji ađ náttúrupassi dragi úr álagi á ákveđna ferđamannastađi, skatturinn hafi fćli fólk frá ţeim, hann breyti hegđun fólks. Hann virđist vilja ađ hćrri skattar verđi lagđir á ţá sem fara um Ţingeyjarsýslu svo átrođningur viđ Dettifoss minnki. Hver skilur svona?

Ţađ er út af fyrir sig ágćtt ađ menn eins og framkvćmdastjórinn hafi ákveđnar skođanir á skattheimtu en ađ skattar eigi ađ hafa einhvers konar uppeldislegt gildi er algjörlega óásćttanlegt. Spyrja má manninn hvort hann sé ţá ekki sáttur viđ sykurskattinn? Sá skattur virđist hafa ţennan uppeldislega eiginleika sem breyta ćtti hegđun fólk. Ugglaust er hann sáttur viđ enn frekari álögur á bensín og díselolíu, en slíkt mun hugsanlega fá fólk úr bílunum og á reiđhjólin eđa strćtó. 

Umrćđan um náttúrupassann hefur einkennst um of af viđhorfum stjórnlyndis, minna fer fyrir rökum okkar sem hann beinist ađ. Okkar sem unnum frelsi og berjumst gegn óhóflegri skattlagningu og tilraunum löggjafans og framkvćmdavaldsins sem vilja skipta sér af lífi okkar í smáatriđum. Ég kćri mig ekkert um svona afskiptasemi.

Náttúrupassinn er afar vond leiđ til ađ bćta fyrir ţann skađa sem átrođningur ferđamanna hefur valdiđ á einstökum stöđum. Ađrar leiđir eru fćrar.


Safnađu sjálfur peningum fyrir Ríkisútvarpiđ, Jakob Magnússon

Vilji Jakob Magnússon styđja viđ Ríkisútvarpiđ og greiđa til ţess gjald međ eigin peningum ţá er ţađ heiđarleg og góđ afstađa. Vilji hann hins vegar ţvinga mig til ađ leggja fé í Ríkisútvarpiđ ţá ţakka ég kurteislega fyrir. Sé stefna hans sú ađ afla fylgis viđ ađ skattleggja mig vegna ţessa áhugamáls hans ţá finnst mér nóg komiđ.

Mér finnst ţađ virđingarvert ađ fólk vilji veg Ríkisútvarpsins sem mestan, ţađ kemur mér bara ekkert viđ. Ég vil einfaldlega fá ađ ráđstafa ţeim fáu aurum sem ég vinn mér inn á ţann veg sem hentar mér best, afskipti Jakobs Magnússonar tel ég einfaldlega árás á tekjur mínar.

Vilji ríkiđ reka útvarps- og sjónvarpsstöđvar ţá skal ţađ vera á forsendum samkeppnisrekstrar en ekki opinberrar skattheimtu. 

Til ađ hjálpa Jakobi í ţessu vandamáli hans legg ég einfaldlega til ađ hann stofni međ samherjum sínum sjóđ. Ţetta fólk greiđi í hann á hverju ári 20.000 krónur og reglubundiđ bjóđi hann til blađamannafundar ţegar greitt er úr sjóđnum til Ríkisútvarpsins. Međ ţessu sameinar hann tvennt. Hann leysir vćntanlega úr fjárţörf stofnunarinnar međ frjálsum framlögum og fćr sjálfur enn einn möguleikann til ađ bađa sig í sviđsljósinu.

En fyrir alla muni, ekki blanda ríkissjóđi í máliđ eđa okkur sem viljum ráđa yfir sjálfsaflafé okkar. Gerđu allar ţćr kröfur sem ţú vilt á Austurvelli en ekki blanda mér í máliđ.


mbl.is Vilja fá ađ borga tvö ţúsund kallinn
Tilkynna um óviđeigandi tengingu viđ frétt

Málefnaleg umrćđa á hröđu undanhaldi

Ţađ er svo fremur pirrandi ađ ćtlast skuli vera til ţess af okkur ađ viđ hlaupum upp til handa og fóta og svörum allri ţeirri vitleysu sem stöđugt vellur upp úr fordómafullum kjánum ţessa lands.

Ţetta skrifar Sverrir Agnarsson, formađur Félags múslima á Íslandi, í Morgunblađ dagsins. Í stuttri grein svarar hann einni af mörgum spurningum sem Gústaf Níelsson lagđi fyrir hann í blađinu í gćr.

Vissulega kann svo ađ vera ađ ţađ fari í taugarnar á einstaka manni ađ ţurfa starfs síns eđa stöđu vegna ađ svara spurningum, jafnvel ţó ţćr séu heimskulegar. Besta vopniđ gegn vitleysu og fordómum er auđvitađ kurteisi og ekki síđur ţolinmćđi. Sá sem ekki kann ađ stilla sig í ţessum efnum er á rangri hillu. Svo einfalt er ţetta.

Vel má vera ađ Gústaf Níelsson sé annađ hvort fordómafullur og vitlaus. Annađ hvort er eiginlega nćgileg ávirđing í einni skvettu. Ég dreg ţađ ţó hvort tveggja í efa. Gústaf hefur hins vegar ákveđnar skođanir sem hann ódeigur viđrar. Svo er ţađ allt annađ mál hvort hann hafi alla tíđ rétt fyrir sér. Ţví deila andskotar hans á hann eins og ţeim sé borgađ fyrir ţađ.

Ţegar öllu er á botninn hvolft dugar svar Sverris alls ekki. Ţrátt fyrir stöđu sína sem formađur félags missir hann stjórn á sér og hreytir ónotum í ţann sem leyfir sér ađ gagnrýna hann og félagiđ stendur fyrir. Ţannig hefst jafnan langvarandi ófriđur. Einum er misbođiđ, annar svarar og svo koll af kolli uns allt fer úr böndunum. Ţetta ţekkjum viđ af einstaklingum, sögu ţjóđarinnar og annarra landa.

Eftir hruniđ var kallađ eftir ţví ađ umrćđuhefđ landans ţyrfti ađ breytast. Ţađ hefur alls ekki gerst, hvorki í stjórnmálum né dćgurmálum. Ef eitthvađ er hefur hún versnađ. Fáir kunna sér hófs, allir kunna hins vegar ađ skvetta út hlandkoppum sínum og skiptir litlu hverjir verđa fyrir. Skvettan virđist vera ađalatriđiđ. Málefnaleg umrćđa er á hröđu undanhaldi.


Jónas frá Hriflu og skilyrđi til menntaskólanáms

Framfarahugur Jónasar í menntamálum var hrífandi og hugmyndir hans stórmerkar. Ţćr eru enn í gildi ţótt ađstćđur séu gerbreyttar. Honum fannst m.a. á ţeim tíma alvarleg slagsíđa í íslenskum frćđslumálum og ađ fámenn yfirstétt í Reykjavík sćti ţar ađ öllu og beitti Menntaskólanum fyrir sig. Erfitt er ađ andmćla ţessu međ öllu og ekki var Jónas einn um ţessi sjónarmiđ. En Jónas gekk hart fram gegn forréttindaöflum samfélagsins og hlaut ađ launum illmćli margra menntamanna. Hann egndi ţá upp gegn sér líka.

Ţetta segir Jón Sigurđsson, fyrrverandi formađur Framsóknarflokksins í grein í Morgunblađi dagsins. Hann andmćlir í henni viđhorfi tveggja formćlenda stuđningsmannafélags Menntaskólans í Reykjavík sem rćddu í annarri Morgunblađsgrein um skert framlög til skólans. Í henni drógu ţeir Jónas Jónsson frá Hriflu inn í umrćđuna en hann var á sínum tíma ritstjóri, alţingismađur og ráđherra og mjög áhrifamikill í öllum sínum störfum og ekki var allt sem frá honum kom af góđmennsku gjört.

Jón Sigurđsson kemur lćriföđur sínum til varnar og er ţađ virđingarvert. Hitt er ţó stađreynd ađ Jónas frá Hriflu var ólíkindatól hiđ mesta og átti ill samskipti viđ fjölmarga ekki síđur samherja eđa andstćđinga. Ţetta er stađreynd og skiptir engu ţótt mađurinn sé löngu látinn. Hann er engu ađ síđur dćmi um stjórnmálamann sem um margt er lítil fyrirmynd jafnvel ţó enn séu á ţingi nokkrir sem virđast hafa sćkja pólitík sína til hans og er ţá ekki átt viđ framsóknarstefnuna.

Á fimmta áratugnum lagđi Jónas Jónasson, ţingmađur Framsóknarflokksins, fram tillögu til ţingsályktunar um nám í menntaskólum. Hann vildi gera ţađ ađ skilyrđi fyrir ađgangi í menntaskóla á Íslandi ađ umsćkjandinn hefđi stundađ almenn landbúnađarstörf í tvö ár áđur áđur en hann byrjađi í skólanum.

Ţetta er skýrt dćmi um eitt af ţví lágkúrulegasta sem frá Jónasi kom og ţarf varla ađ taka ţađ fram ađ tillagan kom aldrei til umrćđu og var hann ţví eflaust fegnastur. Ađ öllum líkindum var hún lögđ fram í hnútukasti viđ „menntalýđinn“.

Já vissulega egndi Jónas frá Hriflu fólk upp á móti sér ađ hćtti ţeirra sem teljast ósvífnir og óvandir á međölin. Undrast ţví fáir ţótt af og til sé hann dregin inn í deilur nútíđar


Innskráning

Ath. Vinsamlegast kveikiđ á Javascript til ađ hefja innskráningu.

Hafđu samband