Það sem aldrei var og ekki verður er nú skattlagt!

Skattstofn verður til dæmi 10 milljónir króna vegna afskriftar húsnæðisláns er svipað eins og maður hafi haft 10 milljónir í laun á einu ári. Hann þarf að greiða skatt af þessari fjárhæð eftirá rétt eins og um rekstrartekjur fjölskyldunnar hafi verið að ræða.

Fæstir hafa tíu milljónir króna í árslaun. Fimm milljónir eru nærri heildartekjum útivinnandi foreldra.  

Dettur einhverjum í hug að auðvelt verður að kljúfa þessa skatta? Afskriftirnar eru einfaldlega til þess gerðar að aðstoða fólk vegna þess að það gat alls ekki greitt af lánunum vegna óeðlilegrar hækkunar á höfuðstól þess.

Eitthundrað þúsund króna mánaðarleg afborgun vegna afskriftarskatts setur fólk einfaldlega í sömu stöðu og fyrir afskriftir. 

Skattlagning á afskriftum er einkenni hugsunar kerfiskalla sem þessi ríkisstjórn er svo sannarlega.

Næst má búast við því að hækkun á markaðsverði íbúða frá árinu 2004 til 2007 verði skattlögð. Af miskunsemi sinni og skilningi á kjörum almennings ákveður svo vinstri stjórnin að skattstofninn verði aðeins 50% af hækkun þessara ára.

Hvernig í ósköpun stendur á því að það er hægt að skattleggja eitthvað sem aldrei var og verður ekki? Er næst að skattleggja notkun súrefnis úr andrúmsloftinu? 

Er ekki einfaldara að skipta um ríkisstjórn en að verða troðinn undir skjaldborg hennar?

Afskriftir verða skattlagðar

Pressa ríkisstjórnarinnar skilar engu

Auðvitað lækka stýrivextir. Eitt af þeim atriðum sem fundin voru Davíð Oddssyni fyrrverandi Seðlabankastjóra til ávirðingar var að hann legðist gegn stýrivaxtalækkun sem var efst á óskalista ríkisstjórnainnar. Ríkisstjórnin hefur lengi barist fyrir lægri stýrivöxtum enda nú orðið ljóst að það var ekki Davíð sem stóð gegn lækkuninni heldur efnahagsstefna ríkisstjórnarinnar. Þess vegna var fundin upp peningamálanefnd Seðlabankans til að stjórn bankans væri ekki einráð um ákvörðunina. 

Í hana var sett valinkunnugt fólk sem sumir skilja þarfir einnar ríkisstjórnar en aðrir eru líklega tregari.Samt lækkuðu stýrivextir ekki. Þeir stóðu lengi í stað og var það af öllum líkindum vegna þess að hvorki nýji Seðlabankastjórinn né peningastefnumálastefnumálanefndin skildi ekki hagfræði vinstri stjórnarinnar hvað þá þarfir hennar. Ekki vantaði þó pressuna af hálfu forsætisráðherra og fjármálaráðherra.

Nú hafa ráðherrar látið af þeim ljóta sið að skattyrðast út í Seðlabankann og láta það nægja að senda honum tóninn á bak við tjöldin. Pressan hefur verið gríðarleg á bankann og peningamálanefndina um að skilja nú til hlýtar efnahagsstefnu ríkisstjórnarinnar sem raunar er ekki til. 

 Svo leið og beið en lítið gerðist. Smám saman lækkuðu stýrivextir en aldrei kom stóra lækkunin (né góðu fréttirnar um Icesave). Þetta var bara eins og Davíð væri enn í bankanum og hann væri einn peningastefnumálastefnumálanefndin.

Og núna loksins eru stýrivextir í 9% sem er miklu hærra en allir seðlabankar í Evrópu og Bandaríkjunum hafa til viðmiðunar í efnahagslægð viðkomandi landa. Já, líklega er kreppa víðar en á Íslandi og það er pottþétt að alls staðar má kenna Davíð Oddsyni um.

Stýrivextir verða 9%

Samtök heimildarmanna skemmta sér

Ekki er það merkileg fréttamennska eins fjölmiðils að þurfa að vitna athugasemdalaust í aðra fjölmiðla. Fréttablaðið hefur heimildarmann fyrir útgáfudegi skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis, Rúv á sinn heimildarmann, DV hefur líka heimildarmann, sömuleiðis Pressan. Ef til vill er það bara heiðarlegast að upplýsa um frétt annars fjölmiðlis frekar en að skálda upp heimildarmann að því gefnu að nefndin láti ekki nái í sig.

Nú er verið að prenta skýrsluna. Varla telst það vonlaust að hafa samband við formann nefndarinnar í síma eða með tölvupósti og inna hann eftir útgáfudegi.

Allir sem nálægt útgáfu hafa komið vita að þegar prentun hefst er búið að ákveða útgáfudag. Þess vegna er undarlegast að nefndin skuli ekki þegar hafa tekið af skarið heldur leyfi samtökum heimildarmanna að skemmta sér. Ef í hart fer hlýtur að vera hægt að sitja fyrir formanni nefndarinnar og krefja hann svara um það sem þegar hefur verið ákveðið.

Skýrslan tefst enn

Vart fréttnæmt þó gengið sé um Vatnajökul

Það telst ekki til tíðinda þó einhverjir gangi yfir Vatnajökul. Nema kannski að þetta séu heimsfrægir pólfarar sem leggi á sig það lítilræði að skrölta vegalengd sem er örlítið brot af leiðinni á annan hvorn pólinn.

Samt er alltaf gaman að frétta af gönguferðum á Vatnajökul. Legg til að Mogginn minn geri öllum gönguferðum á jökla jafngóð skil eins og hetjuferð pólfaranna.

Fyrir á að giska tíu árum ætaði hópur Breta að ganga yfir Vatnajökul frá vestri til austurs og hvað það aldrei hafa verið gert áður. Það var auðvitað tóm vitleysa. Kannski var þetta sami hópur og stal af matarbirgðum Útivistarmanna sem höfðu fengið vélsleðamenn til að flytja nesti sitt í Grímsvatnaskála.

Bestir þóttu mér fræknir jöklafarar sem hjóluðu yfir Vatnajökul. Hvort Haldur Örn hafi verið í þeim hópi man ég ekki. Hetjudáðir verða engu minni þó hann komi ekki við sögu.

Af þessu má skilja að margt forvitnilegt gerist á Vatnajökli og ekki síður fréttatengt en þetta með pólfaranna.

Þrír pólfarar saman í Vatnajökulsleiðangri

Bílamarkaðurinn hruninn og viðgerðir líka

Umræðan um hugsanlegar afskriftir bílalána má ekki týnast í smáatriðinum. Óhjákvæmilegt er þó að vega og meta tvær aðferðir. Annars vegar þá að afskriftir séu jafnar yfir línuna en hins vegar þá að taka tillit til ólíkra aðstæðna. Báðar aðferðirnar hafa kosti og galla.

Mestu skiptir þó sú staðreynd að flestir sem keyptu bíl eða íbúð á uppgangstímum gerðu það líklega í góðri trú. Engum kom til hugar að verðmæti gjaldmiðilsins myndi hrynja og efnhagskerfið sömuleiðis. Vissulega fannst mörgum að körfulán væru skynsamleg. Ef til vill myndu þau bera lágar afborganir og það er í sjálfu sér eftirsóknarvert. Ef illa færi myndi maður greiða eitthvað hærra en lán með hefðbundnum verðtryggingum. Ekki nokkur maður gerði sér grein fyrir hruninu jafnvel þó fjölmargir segjast nú hafa séð það fyrir. Það er ekki mikil list að spá í fortíðina.

Vandinn lýtur ekki að því að einhverjir hafi keypt dýra bíla. Hver á að úrskurða um slíkt?

Nú er staðan sú að fjölmargir eru í vanskilum, aðrir þráast við og standa nokkurn vegin í skilum og svo eru líklega hinir sem ekki eiga í vanda. Niðurstaðan af öllu þessu er þó þessi: Bílamarkaðurinn er hruninn, hann er ekki til. Viðhald og viðgerðir á bílum er ekki sama atvinnugreinin og var. Fólk haldur að sér höndum vegna viðhalds. Bílaflotinn eldist og verður lakari.

Nú er kominn tími til að taka á bílalánunum. Allir hljóta að sjá að samningur milli lánveitanda og lántaka átti ekki að vera einhliða. Forstjóri SP segir að fyrirtækið fari nú varla á hausinn þó breytingar verðir á borð við þær sem félagsmálaráðherra hefur kynnt. Hins vegar eru þúsundir gjaldþrota eða á leið í gjaldþrot vegna bílalána. Það má alveg gera þá kröfu að lánafyrirtækin taki á sig eitthvað af tapi almennings.

Lán dýrra bíla afskrifuð mest

Mikið að gera en enginn árangur ...

Steingrímur hefur fulla vinnu og hann er þreyttur á því sem hann kallar kjaftæði. Tæplega sextán þúsund manns eru atvinnulausir á landinu. Þeim hefur verið lofað breytingum. Skyldi þetta fólk ekki vera orðið þreytt á kjaftæði ríkisstjórnarinnar og skorti á efndum.

Forsætisráðherra sagði um daginn að ríkisstjórnin hefði gert svo óskaplega margt. Hingað og þangað um Reykjavík væri fólk á vegum ríkisstjórnarinnar að leysa vandann.

Hefur enginn döngun í sér til að standa upp og spyrja fjármálaráðherra og aðra þreytulega kerfiskalla hvers vegna sextán þúsund manns væru atvinnulausir á Íslandi? Aðeins fjöldi atvinnulausra bendir til þess að ríkisstjórnin er ekki að standa sig.

Steingrímur Sigfússon er kjarkmaður að þora að standa upp og halda því fram að ríkisstjórnin sé að gera eitthvað þegar allar tölur um atvinnuleysi, gengi og atvinnutækifæri benda til annars.

Þreyttur á þessu kjaftæði

Hvað ef ...? Betri upplýsingar vantar?

Fyrir nokkrum misserum var samskonar skjálftahrina við Upptyppinga og nú er í Eyjafjallajökli. Þar var jafnvel búist við eldgosi og margir spakir menn kenndu Hálslóni um ósköpin. Þyngd þess hafi valdið breytingum á jaðarskorpunni og því væri eldgos væri óumflýjanlegt.

Nú er minn kæri Eyjafjallajökull kominn í ham og jarðhræringarnar virðast vera svipaðar og forðum við Upptyppinga. Fróðlegt væri nú ef fréttamenn gengu á jarðvísindafólk og öfluðu enn frekari upplýsinga og settu þær í samhengi.

Eftirfarandi leikur mér forvitni á að vita: 

• Hvaða máli skipta upptök jarðskjálfta miðað við hugsanlegt eldgos eða staðsetningu þess?
• Á vef Veðurstofunnar eru upptök jarðskjálfta sýnd grafískt á sjálfvirkan hátt. Er mögulegt að sýna samsvarandi grafíska útfærslu á upptökum jarðskjálfta miðað við dýpt þeirra?
• Skjálftarnir eru nú að langmestu leyti í kringum toppgíginn en engu að síður er sagt að kvikuinnskotin, sem valda þeim, geti skotist í Kötlu og hreinlega valdið gosi þar. Er eitthvað til í því?
• Eru einhver líkindi með skjálftavirkninni í Eyjafjallajökli og þeim við Upptyppinga og í Grímsvötnum fyrir eldgos þar?
• Hversu langvinnt getur skjálftavirknin verið í Eyjafjallajökli án þess að til eldgoss komi?
• Miðað við upptök skjálftanna, hvar eru mestu líkur á að eldgos brjótist fram? Er viðkvæmasta svæðið undir toppgígnum, á Fimmvörðuhálsi eða jafnvel í hlíðum jökulsins.

Svo gætu fréttamenn skoðað betur áhættusvæðið í kringum Eyjafjallajökul og fjallað eitthvað um það. til dæmis væri fróðlegt að vita hvaða áhrif eldgos í Mýrdalsjökli eða Eyjafjallajökli gæti haft á ferðaþjónustuna í Þórsmörk og Goðalandi.

Einnig væri fróðlegt að vita hvort eldgosi í Eyjafjallajökli gæti fylgt stórflóð með aurburði og grjóti sem hugsanlega gæti stíflað Markarfljót til skamms tíma, hvað þá? 

Áfram viðbúnaður almannavarna

Er allt stjórnarandstöðunni að kenna?

Forsætisráðherra kvartar undan stjórnarandstöðunni. Skilja það fæstir. Sé vandamálið það að stjórnarandstaðan vilji stjórna án þess að taka ábyrgð þá er ekki um annað að gera en að skipta um ríkisstjórn. Ég dreg það stólega í efa að stjórnarandstaðan muni geri  athugasemdir við þá skipan mála.

Í Silfri Egils sagði formaður Framsóknarflokksins að ríkisstjórnin ætti að segja af sér.

Og hver á þá að taka við? spurði forsætisráðherra, kannski þú? Og svo flissuðu þau í einum kór yfir hugmyndinni, Jóhanna og Steingrímur.

Ríkisstjórnin hefur rúman þingmeirihluta. Hún þarf ekki á stjórnarandstöðinni að halda. Hún hefur klúðrað málunum upp á sitt eindæmi hingað til og mun án efa halda því áfram nema hún þekki sinn vitjunartíma. Á meðan er allt stjórnarandstöðunni að kenna.

Kosningarnar ljúka ekki málinu

Ríkisstjórn í pólitískri og sálrænni fýlu

Í útvarpsfréttum segir fjármálaráðherra: „Niðurstaðan leysir ekki Iceve-deilinuna“. Hann hefur rangt fyrir sér. Niðurstaðan er nær því að leysa deiluna en nokkuð það annað sem fjármálaráðherra eða aðrir ráðherrar hafa gert í málinu.

Formenn Samfylkingar og Vinstri grænna gera sem minnst úr þjóðaratkvæðagreiðslunni. Þau tóku ekki einu sinni þátt í henni. Var þó grundvöllur hennar sá eini samningur sem er á borðinu. 

Og á meðan ríkisstjórnin er í póltískri og sálrænni fýlu stígur forseti Íslands enn einu sinni fram og segir það sem forsætisráðherra átti að segja. Gordon Brown, sýndu leiðtogahæfileika þína og stuðlaðu að færsælli lausn á Iesesave málinu.

 

Nei sögðu 93,2%

Ríkisstjórn sem tapar segir af sér

Forsætisráðherra og fjármálaráðherra tala þvert um hug sér. Ljóst er að þau eru bæði slegin yfir úrslitum þjóðaratkvæðagreiðslunnar þó þau reyni að bera sig vel.

Broslegt var að heyra fjármálaráðherra halda því fram að já atkvæðin væru fleiri en búist var við. Sá mælskumaður sem hann var áður en hann varð fjármálaráðherra hefði talað um flengingu ríkisstjórnarinnar og krafist afsögn hennar.

Og hvað er næst á dagskránni. Ríkisstjórnin er rúin trausti. Öll vinna hennar í mikilvægasta máli þjóðarinnar frá upphafi hefur fengið falleinkunn þjóðarinnar. Ríkisstjórnin getur ekki einu sinni réttlæt sig og haldið því fram að kjörsókn hafi verið léleg.

Ríkisstjórninni ber að segja af sér. Þannig á lýðræðið að virka. Tap í þjóðaratkvæðagreiðslu er gríðarlegt áfall fyrir ríkisstjórn og hún er ekki starfhæf á eftir. 

Íslensk stjórnvöld munu áfram vinna að farsælli lausn Icesave-málsins á sömu forsendum. 

Þetta segir í aldreilis makalausri bull-fréttatilkynningu frá forsætisráðuneytinu. Hingað til hefur ríkisstjórnin ekki unnið að farsælli lausn Iceave mál. Það hlýtur öllum að vera ljóst eftir úrslit kvöldsins.

Jóhanna: Kom ekki á óvart

Mætum á kjörstaða og veljum NEI

Á morgun, laugardag, er þjóðaratkvæðagreiðslan um Icesave samninginn. Ég ætla að kjósa og mun merkja við NEI og skora alla að mæta á kjörstað og gera slíkt hið sama.

Ástæðan er einföld að mínu mati.

• NEI er staðfesting á því að meint Icesave-skuld er ekki ríkisskuld
• NEI er yfirlýsing um að krafa Breta og Hollendinga er langt yfir lágmarki samkvæmt alþjóðasamningum um innistæðutryggingar
• NEI er ábending um að mörg atriði samningsins verða þjóðinni afar þung byrði, t.d. vextirnir

NEI er alls ekki yfirlýsing um að við Íslendingar eigum ekki að standa við alþjóðlegar skuldbindingar. Þó svo að Icesave hafi valdið mörgum Bretum og Hollendingum tjóni eru það þá rök fyrir því að refsa gjörvallri íslensku þjóðinn næsta áratuginn og jafnvel lengur?

Nei merkir að við vitum að ríkisstjórn Íslands hefur gefist upp. Ráðherrarnir ætla ekki einu sinni að kjósa, þeir taka ekki lengur til varnar fyrir eigin verk. Í þokkabót halda þeir því fram að þjóðaratkvæðagreiðslan sé markleysa vegna þess að betri samningur er í boði. Hvar er sá samningur og hvenær samþykkti Alþingi hann? NEI, þetta er bara fyrirsláttur stefnulausra og ráðþrota stjórnmálamanna.

NEI sendir umheiminum afdráttarlaus skilaboð. Íslenskur almenningur sættir sig ekki við aðra ábyrgð en þá sem alþjóðalög segja til um. Og mér segir svo hugur um að almenningur í öðrum löndum muni fagna þessari afstöðu okkar, það er að segja ef þeir hefðu einhverjar upplýsingar um kjarna málsins. En íslenska ríkisstjórnin gerir ekkert til að útskýra málstað Íslendinga - síst af öllu erlendis.Já ... ég hvet alla til að mæta á kjörstað og krossa við NEI og reyna að auki með öllum ráðum að fá aðra til að kjósa eins.

Skilaboð til Breta, Hollendinga og íslenskrar ríkisstjórnar

Allir stjórnmálamenn myndu gera það sem Steingrímur J. Sigfússon, fjármálaráðherra, aðhefst - það er að segja séu þeir í pólitískum vanda.

Og hver er vandi Steingríms? Hann er einfaldlega höfuð framkvæmdavaldsins og hefur sem slíkur misst allt frumkvæði í Icesave málinu. Hann mótar ekki stefnu, hann stýrir ekki viðræðunum, hann er úti á þekju. Á meðan hefur stjórnarandstaðan tögl og haldir. Ríkisstjórnin er máttvana.

En Steingrímur þráast við. Hann ætlar núna að binda enda á þráteflið og koma í veg fyrir að kosið verði um Icesave málið, vera sá sem sker á hnútinn.

Það má vel vera að nýtt tilboð hafi vert það að verkum að þjóðaratkvæðagreiðsla sem slík sé stjórnskipulega óþörf. Hinu má þó ekki gleyma að synjun þjóðarinnar á samningi ríkisstjórnarinnar eru ótvíræð skilaboð til ...

• Breta og Hollendinga þess efnis að almenningur á Íslandi ber ekki ábyrgð á vanskilum óreiðumanna.
• ríkisstjórnar Vinstri grænna og Samfylkingarinnar ótvíræð skilaboð um að segja af sér. 

Án samráðs við stjórnarandstöðu

Stjórnarandstaðan og almenningur með forystu

Ríkisstjórnin er með ólund og hún hefur dregið lappirnar í Icesave málinu í nærri eitt ár. Sá tími hefur einkennst af ótímabærum og fljótfærnislegum yfirlýsingum. Heimsendaspárnar hennar hafa enn ekki ræst og samt eru Bretar og Hellendingar tilbúnir til viðræðna.

Pólitískt séð hefur ríkisstjórnin og einstakir ráðherrar látið stilla sér upp við vegg. Næst á dagskránni er þjóðaratkvæðagreiðslan sem þýðir þýðir hrein og klár aftaka ríkisstjórnar.

Á sama tíma og stjórnarandstaðan hefur forystu í Icesave málinu standa almennir borgarar fyrir vörn þjóðarinnar á innlendri og erlendri grundu. Hinn ágæti InDefence hópurinn sem hefur sýnt og sannað að drifkraftur þjóðarinnar er fyrst og fremst meðal almennings, ríkisstjórn og meirihluti þingsins er annars hugar.

Þetta leiðir hugan að samsetningu löggjafarsamkundunnar. Liðið sem þar hefur meirihluta hrópaði manna hæst eftir hrunið en er nú tekið að sér það hlutverk að vera málsvarar kerfisins.

 

InDefence til Hollands

Loka inni heiðarlegt fólk til að finna glæpamenn?

Hugmyndin um vinnustaðaskírteini er einhvers sú heimskulegasta sem þessi ríkisstjórn hefur lagt fram - og er þó af mörgu að taka.

Hversu erfitt er að fletta upp á þeim sem eru á bótum? Þeir eru allir skráðir hjá Vinnumálastofnun eða Tryggingastofnun.

Ekki þarf nema tvennt til að komast að því hvort maður sé á skrá hjá stofnuninni. 

• GSM síma og símanúmer hjá starfsmanni stofnunarinnar sem  flett getur upp á kennitölu og nafni meðan beðið er
• Fartölvu og tengingu í gegnum GSM síma við net Vinnumálastofnunar, Ríkissskattstjóra eða útlendingastofnunar.

Eru stjórnvöld svo gjörsamlega týnd í skrifræðiskratismanum að þeim sé fyrirmunað að brúka heilbrigða skynsemi? Með sama þankagangi ættum við að loka inni heiðarlegt fólk til að finna glæpamennina?

Svo er um leið kastað ryki í augu almennings með flottum orðum og frösum eins og „stöðugleikasáttmáli“, „virkt samstarf um eftirlit“, „umsamin réttindi“ og svo framvegis.

Nei, nú er nóg komið. Það kemur ekki til mála að ég beri fleiri skírteini sem sanni hver ég er og hjá hverjum ég vinn. Þá segir skrifræðiskratinn Árni Árnason, félags- og tryggingamálaráðherra: Ef þú gerir það ekki þá sektum við þig eða setjum í steininn ...

En ég segi þá á móti: Árni, ef þú lætur verða af þessu, þá er tími til kominn að búsáhaldabyltingin éti börnin sín. Þinn tími er kominn. Farðu.

Vinnustaðaskírteini og eftirlit

Gjaldþrotaleiðin, lögleg en siðlaus

Bankarnir valda miklum vandamálum með yfirtöku sinni. Samkeppnisstaða fyrirtækja sem enn eru í rekstri en þjást af skuldsetningu er mjög höll gagnvart þeim sem bankarnir hafa yfirtekið með eða án gjaldþrots. Fyrirtæki sem hafa verið aflúsuð af bönkunum hafa einfaldlega yfirburði á markaði.

Og hvað á þá að gera? Jú, það þarf að marka stefnu í þessum málum, koma því þannig fyrir að staða fyrirtæki verði eftir því sem kostur er jöfn. Eigendur fyrirtækja eiga ekki aðra möguleika en setja þau í gjaldþrot og stofna síðan önnur ný með nákvæmlega sama starfsfólki, sama tækjabúnaði, sama húsnæði og keimlíku nafni. Þetta er löglegt en siðlaust, svo gripið sé til orða sem eitt sinn voru fleyg.

Það þýðir ekkert fyrir þingmenn stjórnarflokkana að rísa núna upp á afturlappirnar og hvæsa að bönkunum. Engin lög eða reglur hafa verið sett um bætt siðferði taka á þessum málum hvað þá pólitísk stefnumótun um hvað skuli gera við fyrirtæki sem tekin eru yfir.

Það er bara Jóhanna Sigurðardóttir sem hefur heimild til að lýsa yfir vandlætingu og vanþóknun á stöðu mála enda er hún bara forsætisráðherra og stikkfrí. Af öðrum verður að krefjast einhverrrar lágmarks skynsemi.

Er svona mikið mál fyrir stjórnarþingmenn að álykta eða fá lög sett sem taka á vandanum?

Gagnrýndi vinnubrögð bankanna

Veðurspá var slæm ... Og hvað með það?

Það er svo auðvelt að gagnrýna. Sérstaklega fyrir þá sem eru staddir langt frá vettvangi og hafa ekki annað fyrir sér en þau sem gerðist. Meira að segja háttvirtur sýslumaður er orðinn forvitinn og vill vinna sér inn prik með því að taka þátt.

Veðurspáin var slæm ... Og hvað með það. Veðurspáin er ekki óyggjandi, síður en svo. Ótalmargt hefur áhrif á veðrið og flestir vita að innan spásvæðis geta aðstæður verið ólíkar. Í norðanátt er logn sunnan við húsið. Besti aðilinn til að meta aðstæður er yfirleitt sá sem er staddur á vettvangi. Ekki þeir sem heima sitja.

Í þessu tilviki þekkja starfsmenn fyrirtækisins aðstæður best og hafa reynslu af því að meta ástandið.

Óhöpp geta orðið, ekki endilega vegna veðursins heldur gera einhverjir mistök. Í því er einfaldlega vandinn fólginn og þar af leiðandi skiptir miklu að læra af reynslunni. Það munu starfsmenn fyrirtækisins áreiðanlega gera en ekki af því að ómerkilegt sófalið missir sig í bloggfærslum, sýslumaðurinn vaknar eftir að hafa sofið fram á skrifborðið eða fjölmiðlafólk lendir í vandræðum með að fylla dálksentimetra eða fréttatíma.

Eða þekkir einhver fyrirtæki sem sífellt er að týna ferðafólki í vélsleðaferðum í bandbrjáluðu veðri á jöklum? Nei, og hvers vegna eru ekki svona fyrirtæki til? 

 

Sýslumaður rannsakar

Samningurinn batnar ekki þó Indriði og Svavar gelti

Fyrir liggur að samningur ríkisstjórnar Íslands við Breta og Hollendinga um ríkisábyrgð á Icesave mun ekkert skána hversu oft sem Indriði H. Þorláksson og Svavar Gestsson koma fram í fjölmiðlum. 

Samningnum verður einfaldlega hafnað í þjóðaratkvæðagreiðslu vegna þess að hann er vondur. 

Fullyrða má að réttlætingarherferð fjármálaráðherra fyrir þessum makalausa Icesave samningi byggist ekki á öðrum forsendum en þeim að grafa upp drög að eldri samningi og hrópa: Þó okkar samningur sé slæmur þá hefði hann getað verið verri!

Ríkisstjórnin er í mikilli vörn. Hún gerir sér grein fyrir því að annað hvort verði samningnum hafnað eða nú þurfi að gera nýjan samning. Áður hafði hún fullyrt að samningurinn sem Indriði og Svavar gerðu sé sá besti sem í boði er og þess vegna þyrfti að samþykkja hann sem fyrst, annars ...

Ríkisstjórnin er ber að rangfærslum. Þess vegna beitir hún fyrir sig Indriða og Svavari. Þeir hafa hins vegar aldrei komið að kjarna málsins sem er að samningurinn þeirra er slæmur og verið er að undirbúa nýja samningalotu.

„Makalaust innlegg“

Afar knappur tími til viðbragða

Rannsóknarnefnd Alþingis er áreiðanlega að vinna stórvirki. Tvisvar hefur hún frestað birtingu skýrslunnar og ber fyrir sig að verkið sé svo viðamikið. Fáir draga það í efa. Hins vegar skýtur því skökku við að aðeins er veittur 10 daga frestur til að svara andmælabréfinu.

Lögfræðingar ættu nú manna helst að skilja mikilvægi þess að réttur manna til andmæla verður að vera rúmur. Hér er afar brýnt að þeir sem skýrslan fjallar um fái góðan tíma til að svara fyrir sig enda ljóst að mannorð margra þeirra er í húfi. Þessi knappi tími til andmæla vekur undrun og varla von til þess að nokkur maður fái lengri frest til að bregðast við.

Senda út athugasemdabréf

Þarf forsetinn að vera sammála Samfylkingunni?

Þau rök eru gagnslaus þegar menn eru stundum sammála forsetanum og stundum ekki. Karl Th. Birgisson fer rangt með að forsetinn hafi ekki tekið afstöðu í fjölmiðlamálinu 2004. Það gerði hann svo sannarlega og síðan hefur forsetinn margoft ítrekað afstöðu sína, hann var og er á móti fjölmiðlalögunum.

Aftur hefur forseti Íslands gripið fram fyrir hendurnar á löggjafarþinginu með því að synja lögunum um ríkisábyrgð á Iceseskuldunum ríkisábyrgð. Hann leggst nú endregið gegn samþykkt Icesave  og þar með er hann ósammála þingi og ríkisstjórn.

Að sjálfsögðu eru afskipti forsetans af löglega kjörnu löggjafarvaldi algjörlega óverjandi. Skiptir engu hvort hann sé samkvæmur sjálfum sér eða ekki. Í því er aðalatriðið fólgið, ekki persónuleg afstaða forsetans.

Að sjálfu sér leiðir að nú er komið leikhlé og þjóðin byrjar með boltann að því loknu. Hins vegar er það grátbroslegt þegar samfylkingarmaður veður fram á sjónarsviðið og er aðeins sammála forsetanum þegar hann misbrúkar ekki vald sitt gegn ríkisstjórn Samfylkingarinnar.

„Taktu leikhlé, herra forseti"

Málstaður Þráins er alls enginn friðarboðskapur

Hvernig í ósköpunum eiga aðilar að hætta deilum um mál sem ekki er komin nein viðunandi niðurstaða í. Um hvað á sá friður að snúast? Verði málið ekki leyst halda deilurnar auðvitað áfram. 

Ég er ekki sammála ríkisstjórninni varðandi Icesave samninginn og hvet Sjálfstæðisflokkinn og raunar Framsóknarflokkinn til að halda áfram andstöðu sinni. Líklegast þýðir það að menn halda áfram að „rífast“, deila um málið.

Þráin Bertelson getur ekki vaðið svona fram á sviðið hafandi ekkert annað fram að færa en að hvetja fólk til að þegja. Kaus hann kannski með ríkisstjórninni af því að hann nennti ekki að „rífast“ lengur?

Icesave málið verður ekki leyst nema með þjóðaratkvæðagreiðslu eða að óvænt tilslökun verði á kröfum Breta og Hollendinga. Hið síðarnefnda er mjög ólíklegt. Á meðan deila andstæðar fylkingar og þjóðin skiptist í tvo ójafna hópa. Svo virðist sem að Þráinn muni verða í minnihlutanum. 

 

Flokkarnir hætti að rífast um Icesave